Wanneer Innerlijke Woede een Poort wordt naar Je Diepere Zelf

Er zijn van die momenten waarop je lichaam sneller spreekt dan je hoofd ooit zou toelaten. Zo’n moment had ik deze week. Ik kwam thuis na een volle werkweek op kantoor, verwachtte bezoek en had al een paar keer aan mijn zoon gevraagd om de spullen op te ruimen. Maar toen ik binnenkwam, stond alles er nog precies zo bij als dagen ervoor.

Op dat moment gebeurde er iets in mij.

Een oud gevoel dat ik heel goed ken: ik moet alles alleen doen… ik word niet gezien… ik word niet gehoord.

En toen nam mijn lichaam het over. 

Mijn rechtervuist kwam met kracht op de tafel neer — een pure, primaire ontlading. De noedels vlogen door de keuken. Binnen vijf minuten had ik alles woest en razendsnel opgeruimd. Geen doordachte reactie, geen volwassen gesprek: het was het lichaam dat sprak.

Maar daarna gebeurde er iets wat ik herken van diep innerlijk werk.

Ik begon te gapen. Grote, diepe gaapgolven — de signaaltaal van een zenuwstelsel dat eindelijk iets ouds loslaat. De hond kwam naar me toe, mijn systeem zakte langzaam, en ik voelde heel helder:

dit was niet alleen woede… dit was een oud stuk dat geraakt werd.

Onder die reactie zat mijn innerlijke kind.

Het deel dat ooit voelde dat het niet werd gezien of gehoord. Dat altijd sterk moest zijn. Dat alles zelf moest dragen.

En juist daarom kwam het zo hard binnen toen ik de situatie met mijn zoon erbij voelde. Zijn leeftijd, zijn overgang naar volwassenheid, en tegelijkertijd niet die verantwoordelijkheid nemen — het raakte precies het oude stuk in mij dat nooit volledig werd erkend.

Innerlijke woede is nooit zomaar woede.

Het is een poort.

Een activatie.

Een signaal dat er iets ouds aangeraakt wordt dat nu eindelijk gezien wil worden.

Soms komt heling zacht.

Soms komt heling via inzicht.

Maar soms komt heling luid, rommelig en onverwacht, met een vuist op tafel en noedels door de keuken.

Het één is niet beter dan het ander.

Het is allemaal deel van het proces.

En precies dit moment — rauw, menselijk, eerlijk — laat me opnieuw zien dat heling niet draait om perfect reageren, maar om durven kijken naar wat eronder ligt.

Dat is waar echte transformatie begint.

Wat voor mij belangrijk is om te benoemen, is dat ik dit niet zie als een losse uitbarsting. Ik weet dat dit niet “zomaar” gebeurt.

Voor mij is zo’n moment informatie. En daarom ga ik er niet tegenin — ik ga ervoor staan.

Voor mij bevestigt dit iets wat ik al langer leef: lichaam, natuur en bewustzijn bewegen synchroon. Er is timing. Er is ritme. Niets gebeurt willekeurig. Het moment waarop iets door je heen komt, klopt exact met waar je bent in je proces. Dat is één van de universele wetten die ik niet alleen begrijp, maar ervaar.